សាកលវិទ្យាល័យមួយដែលសល់ត្រឹមអនុស្សាវរីយ៍

2017-09-22 02:53:12
ចំនួនមតិ 0 | ចំនួនចែករំលែក 0

ចន្លោះមិនឃើញ

នៅតាមបណ្តោយផ្លូវជាតិលេខបី មានចំងាយជាង៩០គីឡូម៉ែត្រពីភ្នំពេញ អ្នកធ្វើដំណើរប្រហែលជាធ្លាប់ឃើញអគារចាស់ បាក់បែក និងមានស្លាកឈ្មោះធ្វើអំពើស៊ីម៉ងត៍សរសេរថា «សាកលវិទ្យាល័យតាកែវកំពត» ដែលមានទីតាំងនៅជាប់នឹងជើងភ្នំតែម្តង។ សាលកលវិទ្យាល័យនេះមានទីតាំងនៅចន្លោះព្រំប្រទល់ខេត្តតាកែវ និងកំពត រវាងស្រុកត្រាំកក់ និងស្រុកឈូក។ ការកសាងសាលវិទ្យាល័យនេះធ្វើឡើងក្នុងរយៈពេលប្រហាក់ប្រហែលគ្នាទៅនឹងសាកលវិទ្យាល័យផ្សេងទៀត។ កម្ពុជានាសម័យនោះចាប់ផ្តើមពង្រីកសក្កានុពលរបស់ខ្លួនលើការអប់រំថ្នាក់ឧត្តមសិក្សា ដែលកាលពេលនោះគេជឿថាមានសិស្សចន្លោះពី៥៣០០នាក់ទៅដល់១៤ ៥៦០នាក់បានចុះឈ្មោះចូលរៀននៅតាមបណ្តាសាកលវិទ្យាល័យទាំងនេះ។

សាលកវិទ្យាល័យមួយចំនួនបានកសាងមុនសាកលវិទ្យាល័យមួយនេះដូចជាពុទ្ធិកសាកលវិទ្យាល័យ សាកលវិទ្យាល័យភូមិន្ទកំពង់ចាម សាកលវិទ្យាល័យបាត់ដំបង សាកវិទ្យាល័យភូមិន្ទវិចិត្រសិល្បៈ កើតឡើងនៅឆ្នាំ១៩៦៥ដូចគ្នា និងមានសាកលវិទ្យាល័យមួយចំនួនទៀតបានកើតមុននេះក៏មាន។ ដោយឡែក សាកលវិទ្យាល័យតាកែវ-កំពត អាចថាជាសាកលវិទ្យាល័យកូនពៅគេក៏ថាបានដោយវាបានកើតឡើងនៅឆ្នាំ១៩៦៧ និងបីឆ្នាំក្រោយមកប្រទេសកម្ពុជាបានធ្លាក់ចូលទៅក្នុងភ្លើងសង្គ្រាមក្រោយពីមានរដ្ឋប្រហារទម្លាក់សម្តេចព្រះនរោត្តម សីហនុ ១៨ មីនា ១៩៧០។ សាលកវិទ្យាល័យមួយចំនួនហាក់បានលេចឈ្មោះឡើងវិញនៅសម័យបច្ចុប្បន្ននេះ តែសាកលវិទ្យាល័យតាកែវ-កំពត មិនដូចនោះទេ ហើយនៅលើទីតាំងអតីតសាកលវិទ្យាល័យមួយនេះមាននៅសល់តែសំណង់អគារបាក់បែកមួយចំនួនប៉ុណ្ណោះ។ អ្នកស្រុកនៅទីនោះម្នាក់ គឺលោក អ៊ំ ផង វ័យ៧៥ឆ្នាំ ឲ្យSabay ដឹងថាសាកលវិទ្យាល័យមួយនេះមាននិស្សិតជាច្រើនបានមករៀន ហើយថាមាន ទាំងសិស្សជាតិឡាវ និងវៀតណាមផងដែរ។ លោកបន្តថា សាកលវិទ្យាល័យមួយនេះមានអគារជាច្រើនសម្រាប់សិស្សស្នាក់នៅនឹងសិក្សា។

លោកបន្ថែមថាៈ « អគារច្រើនណាស់ មានខាងមុខភ្នំផងទៅខាងជើង និងខាងលិចឆ្ងាយទៀត ស្របតាមបណ្តោយផ្លូវជាតិ តែអគារទាំងនោះ មិនខ្ពស់ទេ មានតែមួយជាន់ៗទេ...និស្សិតទាំងនោះ ស្នាក់នៅក្នុងសាលានេះផ្ទាល់តែម្តង ហើយនៅខាងលិចហ្នឹងមានពេទ្យមួយ គេហៅ ពេទ្យចិន»។ ទោះយ៉ាងណាលោកថា សាកលវិទ្យាល័យមួយនេះបានឈប់ដំណើរការវិញក្រោយមានរដ្ឋប្រហារទម្លាក់សម្តេចព្រះនរោត្តម សីហនុ។

អ្នកស្រុកម្នាក់ទៀតគឺលោក សោម សិត មានវ័យ៩១ឆ្នាំរំឭកថាពេលដាក់សម្ពោធឲ្យប្រើប្រាស់សាកលវិទ្យាល័យនេះលោកបានមកចូលរួមទទួលសម្តេចព្រះនរោត្តមសីហនុផងដែរ។ លោកឲ្យដឹងបន្តថាៈ «សម្តេចតាទ្រង់យាងមកសម្ពោធសាកលវិទ្យាល័យហ្នឹង...សាកលវិទ្យាល័យហ្នឹងស្អាតណាស់ មានអគារច្រើន ហើយសិស្សក៏ច្រើនដែរ...ធ្លាប់ឃើញមានគ្រូជនជាតិបារាំងមកបង្រៀននៅទីនេះ ហើយសិស្សគេឲ្យហូបបាយនៅទីហ្នឹង ព្រឹកឡើងឃើញ(មាន)ឡានទៅទិញត្រីសាច់ បន្លែ»។

លោក សោម សិត រៀបរាប់ទៀតថាៈ «សាកលវិទ្យាល័យពីដើមល្អណាស់ ស្អាតណាស់ ស្តាយដែលស្រុកមានសង្គ្រាមគេវាយកំទេចចោលអស់»។

អត្ថបទដោយ៖ គឹមសាយ