យឺតពេលហើយទើបស្តាយក្រោយ

2015-09-03 18:25:23
ចំនួនមតិ 0 | ចំនួនចែករំលែក 0

ចន្លោះមិនឃើញ

ខ្ញុំមានអារម្មណ៏ថានឹករឿងរ៉ាវពីអតីតកាលរបស់ខ្ញុំមែនទែន បន្ទាប់ពីខ្ញុំបានអានអត្ថបទរបស់ “ឈុនលី” រួចហើយ។ រឿងរ៉ាវរបស់នាងមិនខុសពីខ្ញុំប៉ុន្មានទេ ពោលគឺខ្ញុំនៅតែនឹកមនុស្សម្នាក់នោះទោះបីជាដឹងថា ខ្ញុំលែងមានថ្ងៃបានជួបគាត់ម្តងទៀតក៏ដោយ ក៏ខ្ញុំនៅតែដិតដាមរូបគាត់ជាប់ក្នុងចិត្តរបស់ខ្ញុំជារៀងរហូតគ្មានថ្ងៃអាចបំភ្លេចបាន។ អតីតកាលទាំងនោះហាក់ដូចជាស្រមោលនៅជាប់ជាមួយនឹងខ្ញុំរៀងរាល់ថ្ងៃ ហាក់ដូចជាធ្វើអោយខ្ញុំនៅតែមិនអាចបំភ្លេចបាននៅឡើយ ទាំងគ្រាដែលធ្លាប់សប្បាយរីករាយ ភាពភ័យខ្លាច ភាពសោកសៅ ភាពបារម្ភទាំងឡាយរបស់គាត់ដែលមានចំពោះខ្ញុំ ក៏ដូចជាគ្រប់កូនចៅទាំងឡាយរបស់គាត់ផងដែរ។ មនុស្សម្នាក់នោះគឺជា យាយរបស់ខ្ញុំ ។

អតីតកាល

កាលពីខ្ញុំនៅតូចៗម្ល៉េះ ខ្ញុំនៅជាមួយនឹងប៉ាមាក់ខ្ញុំនៅ ម្ដុំទឹកល្អក់៣ ខណ្ឌទួលគោក ហើយតាយាយរបស់ខ្ញុំ គាត់ទាំងពីរស្នាក់នៅ ម្ដុំបឹងទំពុន។ គាត់បានបើកកន្លែងលក់ឈើនៅទីនោះ ដោយមានការជួយធ្វើការពីកូនប្រុសរបស់គាត់ទាំងពីរនាក់ រួមទាំងកម្មករ២ ទៅ ៣នាក់ទៀត។ រៀងរាល់ថ្ងៃ សៅរ៍ និងអាទិត្យ ខ្ញុំតែងតែទៅលេងគាត់ដោយតារបស់ខ្ញុំជាអ្នកមកយកខ្ញុំផ្ទាល់នៅឯផ្ទះតែម្តង។ ពេលទៅដល់ទីនោះ យាយរបស់ខ្ញុំចូលចិត្តអោយខ្ញុំញ៉ាំផ្លែប៉ោមដែលគាត់ទិញទុកអោយខ្ញុំណាស់ ដោយនិយាយថា ឯងញ៉ាំទៅដើម្បីអោយឆាប់ធំនឹងគេ។ ខ្ញុំក៏ស្តាប់តាមគាត់ ហើយក៏ញ៉ាំរហូតជួនកាល ធ្វើអោយឆ្អែតបាយថ្ងៃត្រង់ក៏មាន។ រហូតដល់ខ្ញុំរៀនថ្នាក់ទី ៨ ប៉ាម៉ាក់ខ្ញុំក៏បានប្ដូរផ្ទះទៅស្នាក់នៅម្ដុំផ្សារគគីរ នៅឯស្រុកកៀនស្វាយ ហើយគាត់ក៏បានគិតថា អោយខ្ញុំនៅជាមួយតាយាយនឹងហើយដើម្បីបានរៀនបានសូត្រនៅភ្នំពេញជាជាងរៀននៅសាលារៀននៅកៀនស្វាយ ដោយគាត់ខ្លាចសាលារៀននោះបង្រៀនខ្ញុំមិនបានល្អ។ ដោយយល់ដូចនេះ ខ្ញុំក៏បាននៅជាមួយពួកគាត់ទាំងពីរចាប់ពីពេលនោះមក។ វេលាដែលខ្ញុំរស់នៅជាមួយពួកគាត់ទាំងពីរ គឺជាវេលាមួយដែលខ្ញុំមិនអាចបំភ្លេចបាន ពោលគឺ ទាំងសប្បាយ ទាំងពិបាកចិត្ត ជួនកាលទាំងខឹងក៏មាន។ ពួកគាត់ទាំង២ថ្នាក់ថ្នមខ្ញុំណាស់ តែយាយរបស់ខ្ញុំគាត់ស្រលាញ់ខ្ញុំខ្លាំងជាងតារបស់ខ្ញុំទៅទៀត ។

រូបតំណាង

ពេលដែលគាត់មកពីផ្សារវិញ គឺគាត់តែងតែទិញរបស់ណាដែលឆ្ងាញ់ៗមកអោយខ្ញុំញ៉ាំហើយមិនដែលខានទេ។ បើនិយាយពីថ្វីដៃធ្វើម្ហូបរបស់គាត់វិញគឺឆ្ងាញ់អស្ចារ្យណាស់។ ពេលខ្ញុំទៅរៀន តារបស់ខ្ញុំគាត់អោយលុយខ្ញុំទៅរៀនមួយថ្ងៃមួយម៉ឺនរៀល (10000៛) គឹសំរាប់ទុកបង់លុយរៀនគួរពេលថ្ងៃទៀត តែមិនទាន់បានចេញពីផ្ទះផង ក៏ត្រូវយាយរបស់លួចអោយថែម ប្រាំពាន់រៀល (5000៛) ទៀតទុកទិញអីញ៉ាំរហូត។ រីឯខ្ញុំវិញ ពេលដែលបានលុយច្រើនហើយ គិតតែពីចាយខ្ជះខ្ជាយ ទិញនេះទិញនោះ យកលុយទៅលេងបាល់រហូតដល់អស់លុយពីខ្លួនរលីង។ ពេលទៅដល់ផ្ទះវិញ យាយខ្ញុំក៏សួរថា ព្រឹកមិញបានចាយអីខ្លះ ហើយខ្ញុំក៏កុហកគាត់ព្រោះខ្លាចគាត់ស្តីអោយ ក៏ថាខ្ញុំយកលុយនោះទៅសំរួលពិន្ទុអស់ហើយយាយ។

ខ្ញុំកុហកគាត់ដោយគ្មានញញើតសូម្បីតែមួយម៉ាត់សោះ។ គាត់នៅតែបន្តអោយលុយខ្ញុំបែបនេះជាប្រចាំរហូតដល់ថ្ងៃមួយទើបខ្ញុំដឹងថា លុយនោះគឺគាត់សន្សំពីលុយដែលតាអោយគាត់យកទៅទិញម្ហូបនៅឯផ្សារ ហើយគាត់ក៏កឹបលុយមួយចំនួនសំរាប់ទុកអោយខ្ញុំចាយ។ តើអុ្នកដឹងទេថា ពេលដឹងភ្លាម ក្នុងចិត្តខ្ញុំគិតយ៉ាងម៉េច? គឺខ្ញុំនៅតែមិនដែលខ្វល់ពីការលះបង់របស់គាត់មកលើខ្ញុំទេ ព្រោះខ្ញុំពេលនោះជាក្មេងម្នាក់ដែលមិនចេះគិតអ្វីទាំងអស់ គិតតែពីសប្បាយចាយលុយខ្ជះខ្ជាយដដែល។ ពេលដែលខ្ញុំឡើងថ្នាក់ទី ៩ គាត់តែងតែនិយាយថា ចៅអ្ហា៎! ចៅឯងយកសៀវភៅរៀនខ្លះទៅ ប្រយ័ត្នប្រលងធ្លាក់ តាឯងវ៉ៃណា។ ខ្ញុំលឺអីចឹងហើយ ក៏ធ្វើពុតជារៀនដើម្បីបោកភ្នែកគាត់បានម៉ាភ្លែត ខ្ញុំក៏លួចលេងហ្គេមទៀតដោយមិនខ្វល់អីទាំងអស់។ ពេលខ្លះគាត់ក៏សរសើរខ្ញុំថា ចៅឯងខំរៀនអីចឹងយាយសប្បាយចិត្តណាស់ ហើយខ្ញុំវិញក៏លួចសើចគាត់ទាំងដែលដឹងថាគាត់មិនដឹងទេថា ខ្ញុំគ្រាន់តែរៀនបោកភ្នែកគាត់មួយភ្លែតៗប៉ុណ្ណោះ។

ជួនកាលខ្ញុំតមាត់ជាមួយគាត់ពីរឿងនេះរឿងនោះ ដោយសារតែខ្ញុំនិយាយចង់តែឈ្នះគាត់រហូត ជួនមានពេលខ្លះគាត់ខឹងខ្ញុំឡើងធ្វើអោយគាត់ខូចអារម្មណ៍ពេញមួយថ្ងៃតែម្តង។ ទូរសព្ទដៃរបស់គាត់ទើបតែបញ្ចូលលុយ ខ្ញុំខូចដល់ថ្នាក់លួចបាញ់លុយទូរសព្ទរបស់គាត់យកមកប្រើខ្លួនឯងម្តងជាពីរដង រហូតដល់គាត់ស្រែកបន្ទោសអ្នកនេះអ្នកនោះពេញផ្ទះ តែគាត់មិនបន្ទោសខ្ញុំទេដោយគាត់គិតថាខ្ញុំមិនធ្វើចឹងទេ។ មកដល់ត្រឺមនេះ ទើបខ្ញុំចេះគិតតិចតិចថា មិនគួរណាធ្វើអីចឹងអោយគាត់ខឹងសោះ ហើយក៏ធ្លាប់គិតថានឹងទៅសុំទោសគាត់ដោយផ្ទាល់ តែមិនហ៊ានសោះរហូតលាក់ទុករឿងនេះមិនអោយអ្នកណាដឹងទាំងអស់។

នៅពេលថ្ងៃដែលទំនេរពីការសិក្សា ខ្ញុំនៅផ្ទះហើយក៏ត្រូវពូប្រើអោយទៅជួយលើកឈើនៅខាងក្រោមផ្ទះ ពេលនោះខ្ញុំក៏ធ្វើពុតជាយកសៀវភៅរៀនដោយខ្ជិលទៅធ្វើការនោះ ស្រាប់តែពូខ្ញុំខឹងហើយក៏ថា ឯងខ្ជិលម្ល៉េះអ្ហា៎! ស្រាប់តែពេលនោះយាយខ្ញុំចេញមុខមកការពារខ្ញុំភ្លាមដោយថា គ្នាកំពុងតែរៀន អោយវាទៅធ្វើការម៉េចនឹងកើត ឯងលើកខ្លួនឯងបានតើចាំបាច់ប្រើវាធ្វើអី។ ពេលនោះខ្ញុំមានអារម្មណ៍ថា ដូចជាមានអ្វីមួយធ្វើអោយខ្ញុំស្រលាញ់យាយខ្ញុំខ្លាំងមែនទែន តែមិនហ៊ាននិយាយចេញមកក្រៅទេព្រោះខ្លាចគាត់ថាខ្ញុំជោរ ហើយក៏លាក់រឿងនឹងទុកមួយទៀត។

ពេលវេលាចេះតែដើរទៅមុខ រហូតដល់ពេលដែលខ្ញុំជិតប្រលងបញ្ចប់ថ្នាក់ទី ១២ ពេលនោះប៉ាម៉ាក់ខ្ញុំក៏បានដូរផ្ទះមកស្នាក់នៅភ្នំពេញវិញ ហើយខ្ញុំក៏សុំទៅនៅជាមួយប៉ាម៉ាក់ខ្ញុំវិញផងដែរ។ មួយសប្តាហ៍ចុងក្រោយដែលខ្ញុំមុននឹងប្រលងបាក់ឌុបនោះ ខ្ញុំក៏បានទៅនិយាយជាមួយគាត់តែពីរនាក់ ហើយគាត់ក៏បាននិយាយប្រាប់ខ្ញុំថា ចៅឯងខំប្រលងអោយជាប់ណា ទោះបីលំបាកយ៉ាងណាក៏ត្រូវតែខំប្រឹងដែរដើម្បីអនាគតរបស់ចៅឯង យាយជួយចៅឯងបានតែប៉ុណ្ណឹង ជាអ្វីដែលយាយអាចជួយបាន សល់ប៉ុន្មានគឺចៅឯងខ្លួនឯងហើយ។ គាត់ក៏និយាយបន្ថែមទៀតថា ពេលចៅឯងរៀនពូកែទៅ ចៅឯងបានចូលធ្វើការរកលុយខ្លួនឯងហើយ ពេលនោះយាយក៏សប្បាយចិត្តដែរដែលឃើញចៅឯងមានអនាគតល្អ។ ពាក្យប៉ុន្មានម៉ាត់របស់គាត់បានធ្វើអោយខ្ញុំដឹងពីទឹកចិត្តស្រលាញ់ដែលគាត់មានចំពោះខ្ញុំយ៉ាងខ្លាំងដែលគ្មានអ្វីអាចប្រៀបផ្ទឹមបាន ។

បន្ទាប់មកខ្ញុំក៏បានប្រលងជាប់ទី១២ ហើយគ្រួសាររបស់ខ្ញុំពួកគេសប្បាយចិត្តមែនទែន។ បន្ទាប់មកខ្ញុំក៏ដាក់ពាក្យធ្វើការជាជំនួយការចុងភៅ តែយប់ដំបូងគេអោយចូល Train សិន ទាល់តែយប់បន្តិចទើបបានទៅដល់ផ្ទះ។ ពេលខ្ញុំចេញពីកនែ្លងមក ខ្ញុំមើលទៅវាម៉ោង១០យប់ជាងទៅហើយ ហើយខ្ញុំក៏សំរេចចិត្តចូលទៅគេងផ្ទះរបស់តាយាយខ្ញុំតែម្តងទៅដោយបានខលប្រាប់គាត់មុន ព្រោះផ្ទះរបស់ពួកគាត់នៅជិតជាងផ្ទះខ្ញុំ ហើយណាមួយផ្ទះខ្ញុំពេលយប់វាស្ងាត់ផង។ មិននឹកស្មានថា យាយរបស់ខ្ញុំគាត់នៅចាំបើកទ្វារអោយខ្ញុំ ដោយគាត់មិនទាន់ចូលសំរានទេ ហើយពេលគាត់ឃើញខ្ញុំមកដល់ផ្ទះ គាត់សប្បាយចិត្តខ្លាំងណាស់។ គាត់រៀបចំកន្លែងអោយខ្ញុំគេងបានយ៉ាងស្អាត ហើយក៏ចៀនពងទាទុកអោយខ្ញុំញ៉ាំទៀត ក្រែងលខ្ញុំឃ្លានពេលយប់ ។

ខ្ញុំធ្វើការទីនោះតែ ១ អាទិត្យ ប៉ុណ្ណោះព្រោះខ្ញុំគ្មានជំនាញខាងធ្វើម្ហូបសោះ ហើយក៏សុំឈប់ដោយខ្លួនឯង ។

ពេលវេលាចេះតែបន្តទៅមុខរហូតដល់មានថ្ងៃមួយ មានរឿងរ៉ាវនេះកើតឡើង។ នៅវេលាពេលល្ងាចនាថ្ងៃមួយ យាយរបស់ខ្ញុំគាត់កើតមានរោគសញ្ញាអ្វីមិនដឹងទេ ឡើងកើតកន្ទួលរមាស់ពេញខ្លួនដែលមើលទៅគួរអោយអាណិតគាត់មែនទែន។ តាគាត់ក៏យកយាយទៅមន្ទីរពេទ្យដើម្បីពិនិត្យ ហើយពេទ្យក៏អោយថ្នាំអោយគាត់យកមកពិសា។ ស្អែកឡើង ពេលថ្ងៃពេលដែលខ្ញុំចេញពីរៀន ខ្ញុំក៏ទៅញ៉ាំបាយផ្ទះរបស់គាត់។ ពេលទៅដល់ ខ្ញុំមើលទៅគាត់ពិតជាគួរអោយសង្វេគមែនទែន តែខ្ញុំមិនដឹងធ្វើយ៉ាងម៉េច ក៏និយាយជាមួយគាត់ពីរបីម៉ាត់មុនពេលត្រលប់មកផ្ទះខ្ញុំវិញ។ ពេលដែលខ្ញុំរៀបទៅផ្ទះ គាត់ក៏ភ្ញាក់ឡើង ហើយនិយាយប្រាប់ខ្ញុំថា ជិះម៉ូតូទៅផ្ទះវិញស្រួលបួលណាចៅ បន្ទាប់មកខ្ញុំក៏ឆ្លើយថា បាទយាយ ហើយខ្ញុំក៏អូសម៉ូតូចេញទៅ ។ ស្រាប់តែពេលនោះ មិនដឹងជាមានអារម្មណ៍អ្វីម្យ៉ាងទេ ដែលធ្វើអោយខ្ញុំងាកមើលមកគាត់ដែលកំពុងតែសំរាន្តលើអង្រឹង ហើយអារម្មណ៏នោះបានប្រាប់ខ្ញុំថា ខ្ញុំដូចជាកំពុងតែមើលយាយជាលើកចុងក្រោយអីចឹង តែខ្ញុំខំប្រាប់ខ្លួនឯង យាយមិនអីទេ តែតិចទៀតទៅគាត់នឹងជាហើយ បន្ទាប់មកខ្ញុំក៏ចេញទៅ ។

រំលងបានរយៈពេលដូចជាពីរទៅបីថ្ងៃ ក៏មានទូរសព្ទខលមកប្រាប់ម៉ាក់ខ្ញុំថា យាយគាត់ឈឺ ឥលូវគាត់មកសម្រាកព្យាបាលនៅ មន្ទីរពេទ្យកាល់ម៉ែត។ លឺដូចនេះប៉ាម៉ាក់ខ្ញុំក៏ប្រញាប់ទៅភ្លាមដោយអោយខ្ញុំនៅចាំផ្ទះមើលប្អូនៗ ណាមួយម្ដុំនោះស្ងាត់ផង។ ជំងឺរបស់គាត់កាន់តែ វិវឌ្ឍខ្លាំងឡើង ម៉ាក់របស់ខ្ញុំក៏នៅសំរាកមើលយាយរបស់ខ្ញុំនៅមន្ទីរពេទ្យជារៀងរាល់ថ្ងៃ។ ដោយឃើញថាគាត់ដូចជាមិនបានធូរស្រាលសោះ ពួកគាត់ក៏សំរេចចិត្តប្តូរពេទ្យអោយយាយខ្ញុំ ទៅមន្ទីរពេទ្យរុស្សី។ ទោះបីមានការប្តូរមន្ទីរពេទ្យក៏ដោយ ក៏ជំងឺរបស់គាត់មិនបានធូរស្រាលឡើយ។ បន្ទាប់មកក៏សំរេចចិត្តយកគាត់មកផ្ទះវិញម្តង ដោយអោយគាត់លេបថ្នាំជាប់រហូត។ បន្ទាប់មកបងប្អូនខាងមីងខ្ញុំក៏សំរេចចិត្តចេញថ្លៃចំនាយសំរាប់អោយយាយខ្ញុំចេញទៅព្យាបាលនៅប្រទេសវៀតណាម ដោយពូនិងតារបស់ខ្ញុំជាអ្នកទៅកំដរគាត់នៅទីនោះ។ គ្រាន់តែទៅដល់ទីនោះភ្លាម ពេទ្យគេទីនោះក៏ចាប់ផ្តើមធ្វើការយ៉ាងញាប់ដៃញាប់ជើងភ្លាម ដោយធ្វើការបូមស្លេសចេញពីបំពងកយាយរបស់ខ្ញុំដើម្បីអោយគាត់អាចនិយាយបានធម្មតាវិញ ហើយក៏ធ្វើអ្វីជាច្រើនទៀតរហូតដល់យាយខ្ញុំធូរស្បើយច្រើនជាងមុន។ បន្ទាប់មកគាត់ក៏អាចនិយាយទូរសព្ទបាន ហើយប្រាប់កូនចៅទាំងអស់គ្នាថា ម៉ែជាហើយកូនៗ។ លឺពាក្យនេះខ្ញុំក៏ដូចជាកូនចៅរបស់គាត់ទាំងអស់គ្នា មានអារម្មណ៍សប្បាយរីករាយខ្លាំងណាស់នៅពេលដែលបានដឹងថា គាត់បានធូរស្រាលជាងមុន ។

អ្នកណាទៅដឹងព្រះអើយ! រៀបនឹងចេញពីមន្ទីរពេទ្យបានទៅហើយ ស្រាប់តែជំងឺរបស់គាត់រើឡើងម្តងទៀត ម្តងនេះគឺខ្លាំងមែនទែន។ គ្រូពេទ្យបានពិនិត្យរៀងកាយរបស់គាត់ម្តងទៀត ទើបដឹងថាគាត់អាលែកហ្ស៊ីជាមួយនឹងថ្នាំកម្រិតធ្ងន់ធ្ងរទៅហើយ ព្រោះគាត់បានលេបថ្នាំច្រើនណាស់។ គ្រូពេទ្យបាននិយាយថា បើគាត់នៅព្យាបាលនៅទីនេះ គឺគាត់នៅមានសង្ឃឹមត្រឹមតែ ១០% ចុងក្រោយបង្អស់។ លឺដូចនេះតារបស់ខ្ញុំក៏ពិភាក្សាជាមួយសាច់ញាតិទាំងអស់ ហើយក៏សំរេចចិត្តថានាំគាត់មកផ្ទះវិញចុះ។ នៅយប់ចុងក្រោយនោះ (ថ្ងៃទី១២ ខែឧសភា ឆ្នាំ២០១៥) គាត់ក៏បានផ្តាំផ្ញើបងប្អូនសាច់ញាតិគាត់ទាំងអស់ រហូតដល់ពេលព្រឹកថ្ងៃទី ១៣ ខែឧសភា ឆ្នាំ២០១៥ គាត់និយាយអ្វីលែងបានទាំងអស់ ពោលគឺគាត់នៅស្តូកស្តឹងតែម្តង។ នៅម៉ោង ១០:៣០ ខ្ញុំបានទទួលទូរសព្ទរបស់ម៉ាក់ខ្ញុំថា អោយទៅផ្ទះយាយអោយបានលឿនបំផុត។ គ្រាន់តែស្តាប់បានត្រឹមនេះ អារម្មណ៍ខ្ញុំបានប្រាប់ថាមានរឿងមិនល្អកើតឡើងចំពោះយាយរបស់ខ្ញុំបាត់ទៅហើយ។ ខ្ញុំជិះម៉ូតូទាំងអារម្មណ៍មិននៅក្នុងខ្លួនសោះ។

ពេលទៅដល់ភ្លាម ខ្ញុំក៏ប្រញាប់ចូលទៅក្រាបសំពះគាត់ភ្លាម តែគាត់មិនបានតបមកខ្ញុំវិញកើតទេ។ ខ្ញុំឃើញបងប្អូនសាច់ញាតិរបស់គាត់ទាំងអស់គ្នា យំគ្រប់គ្នាដែលស្តាយថាមិនអាចជួយគាត់អ្វីបានសោះ។ ពេលលោកតាចារ្យកំពុងតែសូត្រធម៌ រឿងដែលគ្រប់គ្នាមិនចង់អោយកើតក៏បានកើតឡើង តាអាចារ្យគាត់បានស្រែកថា ពុទ្ធោ! យាយផុតទៅហើយ ជាពាក្យមួយធ្វើខ្ញុំនិងអ្នកទាំងអស់គ្នាឈឺចាប់ខ្លាំងណាស់។ អ្នកទាំងអស់គ្នាក៏បាន សុំខមាទោស នូវអ្វីដែលបានធ្វើចំពោះគាត់ទាំងចេតនា និងទាំងអចេតនាក្តី បន្ទាប់មកក៏ធ្វើបុណ្យតាមប្រពីណីជូនគាត់ ។

ខ្ញុំបានលួចយំម្នាក់ឯងហើយគិតថា ហេតុអ្វីក៏យាយឆាប់ទៅចោលចៅម្ល៉េះ ទាំងចៅពុំទាន់បាននិយាយពាក្យក្នុងចិត្តប្រាប់យាយផង ទាំងចៅពុំទាន់មានការងារដែលជាក់លាក់មួយអោយយាយបានឃើញផង ទាំងចៅមិនទាន់មិនទាន់បាននិយាយថាសុំទោសទៅកាន់យាយនូវអ្វីដែលចៅបានសាងអាក្រក់ដាក់យាយកាលពីមុន ទាំងចៅមិនទាន់បានសងគុណទៅកាន់យាយវិញផង ហេតុអ្វីទៅយាយ ?

ចាប់ពីពេលនោះមក ខ្ញុំបានយល់នូវអ្វីដែលហៅថាការឈឺចាប់ បាត់បង់មនុស្សដែលខ្លួនស្រលាញ់ ហើយក៏គិតថា យាយគាត់ចង់ឃើញខ្ញុំរឹងមាំ មិនមែនចង់ឃើញខ្ញុំទន់ខ្សោយបែបនេះទេ បើគាត់ដឹងគាត់ទៅមិនបានស្ងប់ចិត្តទេ។ នៅយប់ដែលធ្វើពិធី ពោលគឺចិត្តរបស់ខ្ញុំនៅមិនស្ងប់ទេ ព្រោះចិត្តនៅតែដិតដាមរូបគាត់ជាប់ក្នុងចិត្ត ហើយគិតថាយាយគាត់ទៅឆ្ងាយដូចជាស្រស់ៗ និងលឿនរហ័សពេកដែលធ្វើអោយខ្ញុំធ្វើចិត្តមិនទាន់។

ម៉ាក់ខ្ញុំគាត់តែងតែនិយាយថា បើសិនជាគាត់អាចក្លាយជាអ្នកជំងឺជំនួសយាយ មិនដឹងជាល្អប៉ុនណាទេ។ លឺដូចនេះហើយ កាន់តែធ្វើអោយខ្ញុំខ្លោចចិត្តជាខ្លាំងទាំងបាត់យាយមិនទាន់បានប៉ុន្មានផង លឺម៉ាក់គាត់និយាយចឹងទៀត។

ខ្ញុំស្អប់ខ្លួនឯងដែលជាមនុស្សអៀនច្រើន ពេលដែលមានឱកាសមិនចេះរក្សាវាទេ ដល់ពេលដែលលែងមានឱកាសទើបស្តាយក្រោយ តើចឹងបានប្រយោជន៏អ្វីទៅ។ ខ្ញុំធ្លាប់គិតថា ចង់ធ្វើជាចៅម្នាក់ដែលល្អដើម្បីសងគុណគាត់ដែលបានចិញ្ចឹមខ្ញុំរយៈពេលជាច្រើនឆ្នាំមក ហើយក៏ចង់បង្ហាញអោយបានដឹងថា ខ្ញុំមិនមែនមិនចេះគិតដូចកាលខ្ញុំនៅក្មេងទៀតទេ។ មេរៀនមួយនេះបានបង្រៀនអោយខ្ញុំបានស្គាល់ពីច្បាស់ពីតំលៃនៃពេលវេលា ពោលគឺដូចសុភាសិតមួយអញ្ចឹង “ពេលវេលាគឺជាមាសប្រាក់”។

ជាចុងក្រោយនេះ ខ្ញុំសូមជូនអត្តបទមួយនេះជូនទៅដល់អ្នកទាំងអស់គ្នាដែលមានមនុស្សជាទីស្រលាញ់របស់ខ្លួន ហើយមិនទាន់ចេះគិតពីពួកគាត់ សូមបោះបង់គំនិតហ្នឹងចោលទៅ ព្រោះថា ជីវិតមនុស្សគឹខ្លីណាស់ សូម្បីតែថ្ងៃស្អែកជាថ្ងៃចុងក្រោយរបស់យើងក៏ដោយក៏យើងមិនបានដឹងដែរ។ ចូរអ្នកធ្វើអ្វីដែលអ្នកអាចធ្វើបាននៅថ្ងៃនេះដើម្បីអោយពួកគាត់បានយល់ពីអំពើល្អរបស់អ្នក ជៀសវាងដូចខ្ញុំ ហួសពេលទើបភ្ញាក់ខ្លួនស្តាយក្រោយក៏យឺតពេលដែរ។ បានត្រឹមសុំទោសគាត់តាមការស្រមើរស្រមៃម្នាក់ឯងតែប៉ុណ្ណោះ គ្មានឱកាសបានជួបរូបពិតរបស់គាត់ទៀតឡើយ។ អំពើល្អមិនមែនត្រឹមតែធ្វើអោយតែល្អមើលទើបល្អនោះទេ គឺត្រូវចេញពីចិត្តរបស់ខ្លួនទើបអំពើល្អនោះចួលជ្រៀបដល់ក្នុងចិត្តអ្នកដែលយើងចង់អោយទៅដល់។ ពេលណាដែលអ្នកឃើញមនុស្សម្នាក់នោះបានសប្បាយចិត្តហើយ យើងខ្លួនឯងក៏សប្បាយចិត្តដែរ ហើយការដែលសប្បាយចិត្តនោះគឺពិតជាពិសេសគ្មានអ្វីប្រៀបផ្ទឹមបានឡើយ។

សូមអរគុណដល់អ្នកទាំងអស់គ្នាដែលបានអានអត្ថបទរបស់ខ្ញុំ។ នេះគឺជាអត្ថបទទីមួយរបស់ខ្ញុំ ដែលរៀបរាប់ពីខ្លួនខ្ញុំផ្ទាល់។ បើមានពាក្យណាមិនសមរម្យ សូមអធ្យាស្រ័យផង។

ពីខ្ញុំ អ៊ីម លាងហួត

មានអត្ថបទពាក់ព័ន្ធនឹងមនុស្សដែលអ្នកចងចាំ ចង់ឲ្យ Sabay ចុះផ្សាយ សូមទាក់ទង៖

លេខទូរសព្ទ៖ 017 557 688 អ៊ីមែល៖ prak.chanseyha@cidc.com.kh លេខទូរសព្ទ៖ 099 588 880 អ៊ីមែល៖ bin.bunna@cidc.com.kh

ចង់ដឹងលក្ខខណ្ឌដើម្បីសរសេរផ្ញើមកកាន់ Sabay បានសូមចុចត្រង់នេះ!