តារាចម្រៀងស្រីទស្សវត្ស៦០ ហួយ មាស ត្រូវកងឈ្លបខ្មែរក្រហមធ្វើទារុណយ៉ាងព្រៃផ្សៃ មុនសម្លាប់វះយកថ្លើម

2021-09-10 07:55:17
ចំនួនមតិ 0 | ចំនួនចែករំលែក 0

ចន្លោះមិនឃើញ

លោកស្រី ហួយ មាស ដែលគេឲ្យរហស្សនាមថា"នាងមាឃរាត្រី" គឺជាសិល្បការិនីខ្មែរមួយរូបមានជំនាញច្រើនប្រកបដោយទេពកោសល្យខ្ពស់ និងមានចំណេះដឹងជ្រៅជ្រះ ហើយបានបម្រើវិស័យសិល្បៈជាតិស្ទើរពេញមួយជីវិត។ ក្រៅពីជាតារាចម្រៀងដែលមានទឹកដមសំឡេងផ្អែមពីរោះ នាងក៏ជាសិល្បការិនីផ្នែកល្ខោននិយាយ អាចបញ្ចូលសំឡេងភាពយន្ត អត្ថាធិប្បាយក្នុងកម្មវិធីផ្សេងៗប្រកបដោយគំនិតច្នៃប្រឌិត និងចែករំលែកបទពិសោធន៍ល្អៗដល់មហាជន។

មុនឆ្នាំ១៩៧៥ លោកស្រី ហួយ មាស មានភារកិច្ចជាច្រើនដែលត្រូវបំពេញនៅក្នុងវិទ្យុជាតិកម្ពុជា។ ភារកិច្ចដែលត្រូវបំពេញកាលណោះ គឺលោកស្រីត្រូវចូលខ្លួនដឹកនាំក្នុងនាទីចម្រៀងយុទ្ធជន នាទីចម្រៀង និងតន្ត្រីទំនើប នាទីល្ខោននិយាយ និងនាទីសិក្សាអប់រំជាដើម។

ថ្ងៃនេះSabay សូមរំលឹកឡើងវិញនូវស្ថានភាពរស់នៅដ៏លំបាកក្នុងសម័យខ្មែរក្រហម និងសកម្មភាពកងឈ្លប នៃរបបអាវខ្មៅយកតារាចម្រៀងពហុជំនាញរូបនេះទៅសម្លាប់ចោលយ៉ាងព្រៃផ្សៃ ដោយដកស្រង់ខ្លឹមសារទាំងស្រុងពីក្រុមអ្នកស្រាវជ្រាវប្រវត្តិសិល្បករ-សិល្បការិនីខ្មែរជំនាន់ដើមដូចតទៅ៖

នៅព្រឹកថ្ងៃទី១៧ ខែមេសា ឆ្នាំ១៩៧៥ លោកស្រី ហួយ មាស ជាមួយបុត្រាពីរនាក់ គឺវណ្ឌី ដាលី មានអាយុ៥ឆ្នាំ និងបុត្រពៅឈ្មោះ វណ្ឌី ដូដូ អាយុ៣ឆ្នាំ កំពុងស្ដាប់ស្ថានការណ៍ស្រុកទេស និងកំពុងរង់ចាំដំណើរវិលត្រឡប់វិញរបស់ស្វាមីដែលជាមេប៉ូលិសក្រុងភ្នំពេញ គឺលោក វណ្ឌី កេសរោ នៅក្នុងគេហដ្ឋានស្ថិតនៅម្ដុំសាលាបឋមសិក្សាទួលគោក។

លោកស្រី ខកខានបំពេញការងារពីរបីថ្ងៃហើយ ដោយសារតែស្ថានភាពស្រុកទេសកាន់តែដុនដាបទៅៗ ហើយកងទ័ពរបបសាធារណរដ្ឋខ្មែរក៏បាក់ទ័ពគ្រប់ទីកន្លែង។ ភ្លាមនោះ វិទ្យុក្រុងភ្នំពេញបានប្រកាសពីជ័យជំនះ នៃបដិវត្ដរបស់ខ្មែរក្រហមដណ្ដើមបានទីក្រុងភ្នំពេញ និងកិច្ចចរចារវាងខ្មែរក្រហម និងរបបសាធារណៈរដ្ឋខ្មែរ។

ស្ថិតនៅក្នុងស្ថានភាពបែបនោះហើយ លោកស្រី ហួយ មាស ក៏មានបំណងចេញទៅវិទ្យុជាតិ ប៉ុន្តែជាចៃដន្យមានកូនចៅរបស់ស្វាមីលោកស្រីមកលួចប្រាប់ថា ឲ្យលោកស្រីរក្សាភាពស្ងៀមស្ងាត់ មើលថែកូនទាំងពីរ នៅផ្ទះឲ្យស្ងៀមកុំចេញទៅក្រៅ ហើយស្ដាប់ទិសដៅរបបថ្មីសិន។

នៅម៉ោង៨ព្រឹក កងរំដោះពាក់អាវខ្មៅបានលើកទង់ជ័យជម្នះនៅទូទាំងរាជធានីភ្នំពេញ។ មិនបានប៉ុន្មានផង ប្រជារាស្ដ្រខ្មែររាប់ពាន់នាក់នៅទូទាំងរាជធានីភ្នំពេញ បានចាកចេញពីគេហដ្ឋានតាមការស្រែបញ្ជាពីក្រុមអាវខ្មៅឲ្យចេញទៅតាមខេត្ដរយៈពេលបីថ្ងៃសិន ព្រោះគេថាអាមេរិក នឹងទម្លាក់គ្រាប់បែក។

លោកស្រី និងកូនៗទាំងពីរនាក់ រួមទាំងអ្នករស់នៅជាមួយពីរនាក់ បានរៀបចំសម្ភារៈមួយចំនួនចាកចេញពីផ្ទះទៅតាមបណ្ដោយផ្លូវជាតិលេខ២ តាមទិសដៅដែលខ្មែរក្រហមដាក់ចុះមក។ នៅតាមផ្លូវមានសាក្សីជាច្រើនបានឃើញនាង និងកូនៗមានទឹកមុខព្រួយបារម្ភដូចប្រជាជនដទៃទៀតដែរ។

ចេញពីក្រុងបានប៉ុន្មានថ្ងៃអង្គការបដិវត្តបានរៀបចំចុះឈ្មោះប្រជាជនទាំងមូល។ ដោយយល់ថាស្ថានការណ៍មិនស្រួល លោកស្រីបានព្យាយាមលាក់បាំងប្រវត្តិពិតរបស់នាង ដោយប្រាប់អង្គការបដិវត្តថា នាងឈ្មោះលុកជាអ្នករកស៊ីម្នាក់ដើម្បីចិញ្ចឹមកូនចំនួនពីរនាក់។ ទោះបីជាព្យាយាមលាក់បាំងយ៉ាងណាក៏ដោយក៏លាក់មិនជិតដែរ ខ្មែរក្រហមស្គាល់នាងច្បាស់ណាស់ ហើយក៏បញ្ជូននាង និងកូនៗតាមរថភ្លើងមកស្រុកមោងឬស្សី ខេត្ដបាត់ដំបង។

ពេលបញ្ជូនទៅដល់ទីនោះ លោកស្រី រស់នៅយ៉ាងស្ងៀមស្ងាត់ចាំស្ដាប់ទិសដៅអង្គការអត់មានងាករេឡើយ។ ត្រង់ចំណុចនេះយោងតាមទស្សនាវដ្ដីប្រជាប្រិយបានសង្ខេបពីជីវប្រវត្តិលោកស្រី ហួយ មាស ថា មកដល់តំបន់នោះហួយ មាស បានជួបអតីតប្អូនថ្លៃរបស់នាង គឺនាង អ៊ុំ សុផាន់រ័ត្ន និងកូនស្រីទី១របស់នាង ឈ្មោះ អ៊ុំ សុមាវតី ដែលបានបែកគ្នាតាំងពីឆ្នាំ១៩៧០ គឺក្រោយពីនាងលែងលះជាមួយស្វាមីទី១ គឺលោក អ៊ុំ សុផានរក្ស ហៅយែល។

ការជួបនេះ ពុំអាចរស់នៅជាមួយគ្នាបាននោះទេ ដោយនាងអ៊ុំ សុផាន់រ័ត្ន ត្រូវបែកទៅកងនារី កូនស្រីរបស់នាងត្រូវទៅនៅកងកុមារ ចំណែករូបនាងត្រូវរស់នៅក្នុងកងមេម៉ាយ។ ការរស់នៅកម្សត់ វេទនា មិនជួបប្រទះ ត្រូវនាងហែលឆ្លងដោយក្ដីសង្ឃឹមជានិច្ច ហើយនាងតែប្រាប់ទៅមិត្ដនារីដែលធ្វើការជិតដិតជាមួយនាងថា នៅថ្ងៃណាមួយនាងនឹងបានទៅក្រុងភ្នំពេញវិញ ហើយបានបន្ដបម្រើវិស័យសិល្បៈរបស់ដល់ជីវិតចុងក្រោយរបស់នាង។

នៅចុងឆ្នាំ១៩៧៦ លោកស្រី ហួយ មាស ជាមួយប្រជាជនខ្មែររាប់ម៉ឺននាក់ទៀតត្រូវបានខ្មែរក្រហមដាក់ទិសឲ្យលើកទំនប់ទឹកមួយឈ្មោះ"ទំនប់រាមគុណ" ក្នុងស្រុកមោងឬស្សី ខេត្ដបាត់ដំបង។ នាងទទួលបានការអាណិតអាសូរពីប្រជាជននៅមូលដ្ឋាននោះ ដោយនាងជាមនុស្សអំណត់ព្យាយាមតស៊ូ និងនិយាយពីរោះផ្អែមល្ហែមជាប់ចិត្ដ។ ហេតុនេះហើយពេលលើកទំនប់ម្ដងៗ ប្រជាជននៅទីនោះសំណូមពរឲ្យនាងច្រៀងចម្រៀងអង្គការដើម្បីកំដរការនឿយហត់។

លោកស្រី ហួយ មាស ច្រៀងបណ្ដើរ និងធ្វើការបណ្ដើរ រហូតដល់កងឈ្លបខ្មែរក្រហមពីរបីនាក់ ចាប់កើតចិត្ដមិនល្អចំពោះគាត់។ នៅថ្ងៃទី១៧ ខែមេសា ឆ្នាំ១៩៧៧ ជាខួបរំលឹកជោគជ័យបដិវត្ដលើកទី២ នៃអង្គការខ្មែរក្រហមគ្រប់គ្រងបានប្រទេសកម្ពុជាទាំងមូល។ អង្គការអនុញ្ញាតឲ្យទាសករទាំងអស់សម្រាក១ថ្ងៃ ដោយអាចទៅជួបជុំបងប្អូននៅមូលដ្ឋានផ្សេងៗបាន តែពេលនោះលោកស្រី ហួយ មាស មិនបានទៅណាទេដោយនាងសុំសម្រាកនៅក្នុងខ្ទមនាង។

ពេលនោះ មាននារីកងឈ្លបម្នាក់ និងយោធាក្មេងបីបួននាក់ នាំនាងចេញពីខ្ទមទៅ ដោយគេប្រាប់នាងថា ពួកគេបានស្រាវជ្រាវអត្ដសញ្ញាណឃើញថា នាងគឺជាអតីតអ្នកបម្រើរបបចាស់ ហើយស្វាមីរបស់នាងគឺជានាយប៉ូលិសបម្រើរបបសាធារណៈរដ្ឋខ្មែរដែលប្រឆាំងនឹងខ្មែរក្រហមទៀតផង។ ពេលបណ្ដើរគាត់ចេញទៅ គាត់ព្យាយាមជជែកតវ៉ារកយុត្ដិធម៌ពីក្រុមខ្មែរក្រហមទាំងនោះ ប៉ុន្ដែក្រុមបិសាចមច្ចុរាជទាំងនោះ ពុំមានសតិសម្បជញ្ញៈអ្វីឡើយ ហើយរឹងរឹតតែស្រែកគំរាម។

តាមការរៀបរាប់ពីប្រជាជននៅតំបន់នោះបានប្រាប់ក្រុមព្រះសុរិយាថា បញ្ជូនលោកស្រីមកដល់របងមន្ទីរកែប្រែភ្លាម នារីមេកងនោះក៏ប្រគល់រូបលោកស្រី ហួយ មាស ឲ្យកងឈ្លបបីបួននាក់នោះចាត់ការតាមចិត្ដដោយគេបានដឹងថា ពួកវាបានរំលោភនាងយ៉ាងសាហាវព្រៃផ្សៃ ហើយសម្លាប់នាងចោលនៅក្រោយវត្ដធម្មយុត្តនោះតែម្ដង។

សាក្សី១រូបដែលបានឃើញហេតុការណ៍បានប្រាប់ក្រុមព្រះសុរិយាថា នាងស្រែកជេរកងឈ្លបទាំងនោះដែលកំពុងរំលោភនាង ហើយពួកវាក៏យកកាំភ្លើងបាញ់នាងតែម្ដង។ រឿងមួយទៀតដែលមហាសែនរន្ធត់ចំពោះរូបនាងនោះ គឺពួកវាបានវះយកថ្លើមមកមើល ហើយលើកពាក្យថា"តើថ្លើមធំប៉ុណ្ណាដែលហ៊ានតវ៉ានឹងអង្គការ"។

ប្រភព៖ ក្រុមព្រះសុរិយា

ចាប់តាំងពីថ្ងៃនោះមកប្រជាជននៅតំបន់"រាមគុណ" លែងបានឃើញរូបលោកស្រី ហួយ មាស ជារៀងរហូតដោយក្ដីអាណិត និងអាឡោះអាល័យបំផុត។ ក្រោយថ្ងៃរំដោះ ៧ មករា ឆ្នាំ១៩៧៩ ប្រជាជននៅមូលដ្ឋាននោះបានរៀបចំមន្ទីរកែប្រែវត្តធម្មយុត្ត ហើយបានជីកកកាយរកសាកសព និងឆ្អឹងរបស់ប្រជាពលរដ្ឋខ្មែរស្លូតត្រង់ដែលត្រូវខ្មែរក្រហមសម្លាប់ចោលនៅទីនោះ៕

អត្ថបទ៖ ជិន សុភ័ក្ដ្រ