អ្នកធ្វើ និងអ្នកបរិភោគសាច់ឆ្កែឆ្កួត អ្នកណាងាយឆ្លងជំងឺជាង?

2015-09-30 18:07:02
ចំនួនមតិ 0 | ចំនួនចែករំលែក 0

ចន្លោះមិនឃើញ

ពុំទទួលបានព័ត៌មានទូលំទូលាយអំពី "ជំងឺឆ្កែឆ្កួត" ប្រជាពលរដ្ឋមួយចំនួនរស់នៅតាមតំបន់ជនបទ បាននាំគ្នាបរិភោគសាច់ឆ្កែ ផ្ទុកជំងឺឆ្កែឆ្កួតជាអាហារ ដោយមិនដឹងពីការឆ្លងជំងឺឡើយ។ តើរវាងអ្នកធ្វើ និងអ្នកបរិភោគ អ្នកណាងាយឆ្លងមេរោគជាង?

លោកវេជ្ជបណ្ឌិត លី សុវត្ថិ មន្ត្រីផ្នែកអេពីដេមីសាស្ត្រ និងសុខភាពសាធារណៈ នៃវិទ្យាស្ថានប៉ាស្ទ័រកម្ពុជា ថ្លែងថា អ្នកធ្វើងាយប្រឈមនឹងការឆ្លងមេរោគឆ្កែឆ្កួតជាង ព្រោះអ្នកធ្វើជាអ្នកប៉ះពាល់សត្វ ខណៈអ្នកបរិភោគក៏ឆ្លងដែរ បើសិនជាសាច់មិនឆ្អិនល្អ។

"បើសិនជាសាច់ចម្អិនឆ្អិនល្អ មេរោគងាប់អស់ហើយ តែអ្នកដែលរងគ្រោះជាងគេគឺអ្នកធ្វើ ព្រោះដៃប៉ះឈាម ប៉ះសាច់ឆ្កែ"។ លោក លី សុវត្ថិ បន្ថែម។

មន្ត្រីនៃវិទ្យាស្ថានប៉ាស្ទ័រកម្ពុជារូបនេះ មានប្រសាសន៍ថា ជំងឺឆ្កែឆ្កួតឆ្លងពីសត្វទៅមនុស្សតាមរយៈ ស្បែកដាច់រលាត់ ខាំក្រញ៉ៅ ឬលិទ្ធត្រង់កន្លែងមានរបួស។ លោកបន្តថា ដើម្បីការពារការឆ្លង បើសិនជាចង់បរិភោគខ្លាំង អ្នកធ្វើត្រូវពាក់ស្រោមដៃ និងចម្អិនឱ្យបានឆ្អិនល្អ ប៉ុន្តែយកល្អមិនត្រូវបរិភោគ ឬធ្វើសត្វព្រៃសត្វស្រុក ដែលមានជំងឺកាចសាហាវនេះឡើយ។

ជំងឺឆ្កែឆ្កួត ជាជំងឺកាចសាហាវមួយ បណ្ដាលមកពីឆ្លងវីរុស Lyssaviruses។ ពេលសត្វ (ឆ្កែ ឬ ឆ្មា) ដែលផ្ទុកវីរុសនេះខាំ ក្រញៅ ឬលិទ្ធមុខរបួស វីរុសនឹងឆ្លងទៅកាន់ជាលិកាក្រោមស្បែក និងសាច់ដុំ។ បន្ទាប់មក មេរោគនឹងចូលទៅកាន់ប្រព័ន្ធប្រសាទ រួចបន្តទៅខួរក្បាល ជាហេតុធ្វើឱ្យអ្នកជំងឺ ផ្លាស់ប្ដូរឥរិយាបថ។

បើយោងតាមការសិក្សា របស់វិទ្យាស្ថានប៉ាស្ទ័រកម្ពុជា ក្នុងមួយឆ្នាំក្នុងចំណោមប្រជាជនខ្មែរ ១០០ នាក់ មាន ៥ នាក់ ត្រូវបានឆ្កែខាំ ហើយ "ជំងឺឆ្កែឆ្កួត" បានសម្លាប់មនុស្ស ៨០០ នាក់ជារៀងរាល់ឆ្នាំ៕

ចង់ដឹងពីរបៀបការពារជំងឺឆ្កែឆ្កួត សួមចុចត្រង់នេះ!

អត្ថបទ៖ អ៊ុំ សុភក្តិ